غزلی عرفانی از حضرت مولانا

 

 هو المحبوب

همـه را بیازمـودم ز تـو خوشتـرم نیـامـــد

چو فرو شـدم بـه دریـا چو تـو گوهـرم نیامد

سر خــم ها گشادم ز هزار خم چشیـدم

چو شراب سرکش تو به لب و سرم نیامــد


چه عجب که در دل من گل و یاسمن بخندد

که سمـن برلطیفی چـو تـو در برم نیامـد

ز پی ا ت مراد خود را دو سه روز ترک کردم

چه مـراد مـانـد زان پس که میسـرم نیامـد


دو سه روز شاهی ات را چو شدم غلام و چاکر

به جهان نماند شاهی که چو چاکرم نیامد

خـــردم گفت بــرپــر ز مسافــران گـــردون

چه شکسته پا نشستی که مسافرم نیامد


چـو پـریـد سوی بامــت ز تنـم کبـوتــر دل

به فغـان شـدم چو بلبل که کبوترم نیامــد

چـو پـی کبوتر دل به هـوا شدم چو بـازان

چـه همـای مـانـد و عنقـا که برابرم نیامـد


بـرو ای تـن پـریشان تو و آن دل پشیمــان

کــه ز هـر دو تا نـرستم دل دیگـرم نیامـد

 

شاعر : مولانا

/ 4 نظر / 22 بازدید
صداکن مرا...

ز پی ا ت مراد خود را دو سه روز ترک کردم[گریه] چه مـراد مـانـد زان پس که میسـرم نیامـد...!

مهدی

بـرو ای تـن پـریشان تو و آن دل پشیمــان کــه ز هـر دو تا نـرستم دل دیگـرم نیامـد [دست][گل]

زهرا

سلام . خيلي زيباست شعرهاي مولوي . [دست]